تبلیغات
زندگی طبق معمول - این سوی نیمکت
پنجشنبه 28 اردیبهشت 1396  06:17 ق.ظ
توسط: نیلوفر

یک وقت هایی هم هست که به مانند یک موسیقی بی کلام، خالی از کلمه می شوی. تنها، هستی و نواخته می شوی تا فضا را تلطیف کنی که آیا موفق بشوی آیا نه.. همه ی سال ها آمده ای و رفته ای و دیدی و شنیده ای اما هیچ کدام شان به کارت نمی آید.. نهایت اتفاقی که می افتد می نشینی سوی دیگر نیمکتی در یک پارک ناشناخته و چون موسیقی که کلمه ای در آن خوانده نمی شود با نوعی ملودی ناشناخته نواخته می شوی. اگرچه بدیهی است همانقدر که گفتمان و کلمات، دل را راه می برد و بار را سبک می کند، همان قدر هم سکوت آرامش می آورد؛ اما مسئله این است که زمان را درست دریابی.. مبادا آنجا که باید حرف بزنیم سکوت کنیم.. مبادا آنچه بغل گوش مان، در سرزمین بیرون و درون مان می گذرد، قدرت مان، عقل مان، توان تشخیص مان را تحت تاثیر خود قرار بدهد. در بزنگاه آدم ها درست تصمیم گرفتن و درست عمل کردن نوعی امامت است.. ولیِّ مراقبت از آدمیت.. مراقبت از نسلی به نسل دیگر ولو اینکه هر روز رو به کاهیدن برود.. از بین شلوغی های این شب ها می گذرم و با خودم فکر می کنم چقدر از توانایی هایم واقعیت دارد...


نظرات()   
   
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.