پنجشنبه 14 آذر 1398  09:39 ب.ظ
توسط: نیلوفر

دوستی داشتم -نه دوست پسری- یال و کوپالش چنین و چنان؛ یک روزی صبح، از آن صبح هایی که همه مان داریم، آرامیم و مثل بقیه صبح هایمان نیستیم، تماس گرفت که چون اغلب صبحگاه ها مثلا حال و احوال کند، و بی مقدمه چون کشیدن تیغ تیزی عنوان کرد که: ببین! من واقعا حوصله ندارم زنگ بزنم و من سوال بپرسم و تو جواب بدی!!! و عصر یک روز دیگری، از آن عصرهایی که قلبت به اندازه همه بشریت سنگین است تماس گرفت که مثلاً حال و احوال کند، و بی مقدمه چون پاشیدن جامی اسید عنوان کرد اگه یه بار دیگه که با من حرف می زنی گریه کنی دهنت رو سرویس می کنم ها!!! و یک شبی از آن شب ها که هیچ مرگی ت نیست و مثل همه شب های دست به قلم است، به مانند خنجری که از سینه ات بیرون بکشند و دوباره سرجایش بگذارند عنوان کرد: مرده شور چیز و شعر نویسی هات رو ببره! طبق معمول خر و الاغ نویسی که همش ناامیدی و بدبختی هستن...
به خودمان آمدیم دیدیم حرمت مان هم مثل کادوی تولد مان کنار به درد نخور هاست و طرف چون هفت سر دشمن، کمر بسته که یک شب که هیچ، یک سال مان را خراب کند در عوض اینکه برویم یاد بگیریم و خودمان را اصلاح کنیم!!
چند دقیقه سکوت کردم و با خودم فکر کردم این چه معاشرتی ست... چه مدلی از رفاقت است؟! بعد از ماه ها مقدمه و اصرار شکل می گیرد و در ادامه کوتاهی می گندد... البته که جوابی برای نه فقط این سوال که سیل زیادی از مسائل انسانی امروز وجود ندارد و یک نیمه شبی از آن نیمه شب ها که روح به جان مان می دمد خودم را به آب گرم سپردم و با خودم فکر کردم چه کسی می داند که من از خاکستر خویش برخاسته ام... که تنهایی و عزت نفس آنقدر مرا قوی کرده که آدم ها و روابط را درست در محل بزنگاهِ احترام، ترک کنم و بگذرم بی آنکه به پشت سرم نگاهی بیندازم... که به هر قیمتی نمانم و با هر کسی نمانم...


نظرات()   
   
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic